سطح اکسیژن خونش رسیده بود به ۲۰ درصد! چارهای نبود جز استفاده از ونتیلاتور. روزهای آخر آنقدر تنگی نفس داشت که دیگر نمیتوانست حرف بزند. در آن حال، با ایما و اشاره و هرطور که میتوانست به همکاران میگفت: «شیفتهای من چه میشود؟ یکی به جایم بایستد. مراقب بیماران من باشید…».