گذر از «ثبات هژمونیک» به «نهادگرایی بین المللی»٬ نیازی مبرم اما بدون راهکار

خروج ایالات متحده تحت رهبری ترامپ از معاهدات بین‌المللی بسیاری همچون پیمان تجاری شراکت فرا آتلانتیک (تی‌پی‌پی)، پیمان اقلیمی پاریس، پیمان جهانی مهاجرت سازمان ملل، سازمان علمی، فرهنگی و تربیتی ملل متحد (یونسکو)، شورای حقوق بشر سازمان ملل، پیمان تجارت آزاد آمریکایی شمالی (نفتا)، توافق هسته‌ای ایران (برجام) و اینک خروج واشنگتن از معاهده آسمان‌های باز، دوباره این پرسش‌ را مطرح کرده است که جهان تا چه زمانی می‌تواند تحت سیطره «ثبات هژمونیک» آمریکا به سر برد و عصر «نهادگرایی بین‌المللی» چه زمانی فرا خواهد رسید.