رکنا: احمد از بیپولی خسته شده بود. چند ماهی بود که عاشق دختری در محله شده بود و دیگر آرام و قراری برایش نمانده بود. میترسید کسی از راه برسد و دختر را به عقد خود در آورد و او عمری در حسرت بسوزد ولی وقتی به خودش نگاه میکرد میدید که آه ندارد با ناله سودا کند. بیکاری و بیپولی امانش را بریده بود. چندباری به کنایه در مورد ازدواج با مادر پیرش حرف زده بود ولی مادر هر بار با صدای گرفتهاش گفته بود: