رکنا: همیشه دوست داشتم جواب زحمات مادرم را با یک کار بزرگ و یک افتخار ملی بدهم. اینقدر برایم تلاش کرده بود که حقش بود با یک سرافرازی دهان پر کن تلافی کنم. وقتی به دنیا آمدم، عضلات پاهایم به قدری ضعیف و ناتوان بود که حتی وقتی به تدریج بزرگتر می شدم هم توانایی لازم را به دست نیاورد و در هشت سالگی به سختی و با کمک عصا راه می رفتم. مادر همه جا با من بود.