رکنا: بعضیها در خانههای ۴۰ متری، بدون روزنهای برای دیدن آبی آسمان با فرزندانی که جایی برای دویدن ندارند قرنطینه شدهاند، بعضیها نیز در خانه باغهای باصفا و اتاقهای جداگانه آفتابگیر برای هرکدامشان. اکثر مردم البته در واحدهای آپارتمانی نه چندان بزرگ و در این میان بخشی هم بدون نگرانی از معیشت و اجاره و چک برگشتی، شب را راحت سر روی بالش میگذارند و در مقابل، برای خیلیها هم قرنطینه تجربه دردناکی است از نداری به معنای واقعی. آیا اینها روی روابط خانوادگی تأثیر گذاشته است یا تحلیل روابط خانوادهها در دوران قرنطینه به عوامل دیگری غیر از اقتصاد نیز نیاز دارد؟