رکنا: از بچگی عادت داشتم با خودم زیاد حرف بزنم، کموبیش از این طرف و آن طرف میشنیدم که میگویند، دیوانه شده است. میگفتند اگر دیوانه هم نشده باشد، آخر سر دیوانه میشود. من اما عادت کرده بودم به خیالبافی، به ساختن دنیایی که اندکی با دنیای آدم بزرگها تفاوت داشت. بزرگتر که شدم عادتش از سرم افتاد، ولی هنوز که هنوز است، گاهی دلم برای خیالبافیهای دوران کودکیام پر میکشد، دلم هوای همان روزها و همان بازیهای کودکانه را دارد، راستش من به یاد همان روزها، گاهی با خودم حرف میزنم…